|
هنر تصویرسازی
طبقه
بندی انواع تصویرسازی
هنر تصویرسازی معاصر از اواخر قرن نوزدهم میلادی
به دو شاخه تصویرسازی داستانی و تصویرسازی
تبلیغاتی تقسیم شد که به تدریج با معرفی تکنولوژی
بصری و وسایل ارتباطات جمعی نظیر سینما و دوربین
های سینما توگراف و تلوزیون از تصویرسازی داستانی
شاخه تصویرسازی متحرک که همانا پویانمایی باشد
پدیدار گشت.
تصویرسازان به پنج گروه عمده تقسیم شده اند که
عبارتند از:
تصویرسازان نشریات : (که در روزنامه ها و مجلات
غالبا به عنوان کاریکاتوریست های اجتماعی سیاسی یا
تصویرسازان خبری فعالیت دارند)
تصویرسازان کتاب ها : (که یا عنوان ها و موضوعات
را به شکل طرح جلد یا مضامین داستانی را در کتاب
های داستانی تصویرسازی می کنند)
تصویرسازان تبلیغاتی : (تصویرسازی پوسترهای
تبلیغاتی، آگهی های تجاری و تصویرسازی مربوط به
بسته بندی کالاهای مصرفی نظیرمواد غذایی و دارویی)
تصویرسازان بنیادها و موسسات و نهادها : (نظیر
تصویرسازانی که پیام های موسسات و نهادهای هنری و
اجتماعی،خیریه،ورزشی،خدمات ی،سیاسی و آکادمیک یا
علمی را به مخاطبین خود منتقل می سازند).
تصویرسازان بین المللی : (که در آثارشان هویت های
فرهنگی، بومی، نژادی، تاریخی و جغرافیایی ملت ها و
کشورها انعکاس می یابند).
تکنیک های تصویرسازی
کنیک مهارت تصویرگر در اجراهای مختلف می باشد که
از طریق آن تصویرگر اقدام به خلق آثار نموده که
این امر در ارتباط با موضوع و محتوای آن مشخص می
گردد. موضوعات مختلف ، تکنیک های مختلف اجرایی را
نیز می طلبد.
تکنیک دقیقا با فکر طراح در ارتباط است. تصویرگری
که به تکنیک های زیادی مسلط است همانند مترجمی است
که به زبان های مختلف جهانی آشنا می باشد. سبک یک
پدیده ذهنی در ارتباط با زاویه دید فردی می باشد
در صورتی که تکنیک با چگونگی اجرا و کیفیت مواد
همراه است.تکنیک اجرایی و قدرت دست تصویرگر موضوعی
است که همواره همه صاحب نظران مسایل هنری بدان
اتفاق نظر دارند و در نگاه اول قبل از آن که فکر و
ایده درتصویر مشاهده شود ابتدا کیفیت اجرایی و
زیبایی تکنیک استفاده شده رخ نمایی می کند. اگردر
تصویرگری تکنیک ضعیفی به کار برده شود فکر و هدف
تصویرگر به سختی می تواند به مخاطب انتقال یابد،
چرا که تصویر فوق پایه های لرزانی دارد که هر چقدر
فکر و ایده قوی به دنبال آن باشد قدرت عرضه و
خودنمایی آن از بین خواهد رفت. |
